ஏணி வருந்தின்று!

‘மீன் நொடுத்து நெல் குவைஇ மிசை யம்பியின் மனைமறுக் குந்து! மனைக் கவைஇய கறிமூ டையால். கலிச் சும்மைய கரைகலக் குறுந்து கலந் தந்த பொற் பரிசம் கழித் தொணியான் கரைசேர்க் குந்து; மலைத் தாரமும் கடல் தாரமும் தலைப் பெய்து, வருநர்க்கு ஈயும் புனலங் கள்ளின் பொலந்தார்க் குட்டுவன் முழங்கு கடல் முழவின் முசிறி யன்ன, நலஞ்சால் விழுப்பொருள் பணிந்து கொடுப்பினும், புரையர் அல்லோர் வரையலள், இவள்’ எனத் தந்தையும் கொடாஅன் ஆயின் _ வந்தோர், வாய்ப்ப இறுத்த ஏணி ஆயிடை வருந்தின்று கொல்லோ தானே_பருந்துஉயிர்த்து இடைமதில் சேக்கும் புரிசைப் படைமயங்கு ஆரிடை நெடுநல் ஊரே?