இழப்பது கொல்லோ பெருங்கவின்!

வேந்துகுறை யுறவுங் கொடாஅன், ஏந்துகோட்டு அம்பூந் தொடலை அணித்தழை அல்குல், செம்பொறிச் சிலம்பின் இளையோள் தந்தை, எழுவிட்டு அமைத்த திண்நிலைக் கதவின் அனரமண் இஞ்சி நாட்கொடி நுடங்கும் .. .. .. . .. .. ... .. .. .. .. புலிக்கணத் தன்ன கடுங்கண் சுற்றமொடு, மாற்றம் மாறான், மறலிய சினத்தன், ‘பூக்கோள்’ என ஏஎய்க், கயம்புக் கனனே; விளங்குஇழைப் பொலிந்த வேளா மெல்லியல், சுணங்கணி வனமுலை, அவளடு நாளை மணம்புகு வைகல் ஆகுதல் ஒன்றோ- ஆரமர் உழக்கிய மறம்கிளர் முன்பின், நீள்இலை எ·கம் மறுத்த உடம்பொடு வாரா உலகம் புகுதல் ஒன்று- எனப் படைதொட் டனனே, குருசில்; ஆயிடைக் களிறுபொரக் கலங்கிய தண்கயம் போலப், பெருங்கவின் இழப்பது கொல்லோ, மென்புனல் வைப்பின்இத் தண்பணை ஊரே!