தலைபணிந்து இறைஞ்சியோன்!

போரில் உயிர் நீங்கும் தருவாயிலும் ஒரு தலைவனின் மறமும் சால்பும் ஒன்றாக ஒளிர்வதைப் பாடல் காட்டுகிறது. கடும் போரில் வேல் மார்பைத் துளைத்து அவன் வீழ்ந்தபின், சுற்றியிருந்த சான்றோர் அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் காட்டிய ஈகையை நினைவு கூறுகின்றனர்: வளமிக்க ஊர்களை இரவலர்க்கு வழங்கியதோடு, இறுதியில் எஞ்சிய சிற்றூரையும் வறியோர்க்கு கொடுத்தான். அந்தப் புகழ்ச்சியைக் கேட்டவனே நாணித் தலைகுனிவது அவன் சால்பின் உச்சமாக அமைகிறது. பாடலின் நடுப்பகுதி மூலச்சுவடிகளில் சிதைந்திருப்பதால் கிடைக்காத சொற்கள் மீட்டமைக்கப்படவில்லை.