அறிவுகெட நின்ற வறுமை!

பெருங்குன்றூர் கிழார் வறுமையால் துன்புற்று சோழன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியிடம் பரிசில் நாடுகிறார். மன்னன் அவரது புலமையையும் உடனிருப்பையும் விரும்பி பரிசிலைத் தாமதித்தபோது, விருந்தினரைப் போற்ற முடியாத அளவுக்கு தம்மை வாட்டும் வறுமை அறிவையே கெடுக்கிறது என்று புலவர் நேரடியாக உரைத்து, சான்றோர் அவையில் முறையிட்ட குறை விரைவில் தீர்க்கப்படுவது போலத் தன் வறுமையையும் உடனே களையுமாறு வேண்டுகிறார்.