புனை கழலோயே!

கவரப்பட்ட பெரிய ஆனிரை முன்னே நகர்ந்தாலும், அதனுடன் அவசரமாகச் செல்லாதே; இலைகள் அடர்ந்த காட்டில் மறைந்து காத்திருக்கும் வலிய வில்லுடைய பகைமறவரின் நிலையை உணர்ந்து செயல் புரிவாயாக என்று வீரனை எச்சரிக்கிறது. ‘செல்லல், செல்லல்’ என்பது பின்வாங்கச் சொல்லுதல் அல்ல; பகைவரைக் கண்டு போரிட்டு வென்ற பின்னரே முன்னேற வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தல் என உரை விளக்குகிறது.

ஆனிரை தாவித் துள்ளுவதைக் கண்டு உணர்ச்சி வேகத்தில் பாய்ந்து செல்லும் வீரனை, தெய்வ ஆவேசம் பெற்ற புலைத்தியைப் போன்றவன் என உருவகிக்கிறது; பக்கத்தில் ஒளிரும் வாளும் வீரக்கழலும் அணிந்தவனே, உள்ளத் துணிவைச் சரியான போர்ச் செயலில் நிறைவேற்று என்பதே அழைப்பு.