நறுவீ·தமிழருவிபுறநானூறு
246 / 398
ஆனந்தப் பையுள்246

பொய்கையும் தீயும் ஒன்றே!

ஒரு வரியைத் தொட்டு அதன் பொருளைப் பார்க்கலாம்

பல்சான் றீரே ; பல்சான் றீரே செல்கெனச் சொல்லாது, ஒழிகென விலக்கும், பொல்லாச் சூழ்ச்சிப் பல்சான் றீரே;
வரி பொருள்
தன் கணவனுடன் உயிர்துறக்க அனுமதிக்காமல் தன்னைத் தடுக்கிற சான்றோரை நோக்கி, ‘செல்’ என்று சொல்லாமல் ‘ஒழி’ என்று விலக்கும் உங்கள் அறிவுரை எனக்கு நன்மையாகத் தோன்றவில்லை என்று பெருங்கோப்பெண்டு வெகுளியுடனும் துயருடனும் கூறுகிறாள்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
துணிவரிக் கொடுங்காய் வாள்போழ்ந் தட்ட காழ்போல் நல்விளர் நறுநெய் தீண்டாது, அடைஇடைக் கிடந்த கைபிழி பிண்டம் வெள்என் சாந்தொடு புளிப்பெய்து அட்ட வேளை வெந்தை, வல்சி ஆகப், பரற்பெய் பள்ளிப் பாயின்று வதியும் உயவற் பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ;
வரி பொருள்
நெய்யின்றி எளிய உணவை உண்டு, பருக்கைக் கற்கள் நிறைந்த படுக்கையில் பாயின்றிக் கிடந்து கைம்மை நோன்பால் நீண்ட துன்பவாழ்வு வாழும் பெண்களில் தாம் ஒருத்தி அல்ல என்று அவள் மறுக்கிறாள். உயிர்வாழ்ந்து கைம்மைத் துயரை ஏற்கும் வாழ்க்கையைவிட கணவனோடு இணையவே அவள் விரும்புகிறாள்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
பெருங்காட்டுப் பண்ணிய கருங்கோட்டு ஈமம் நுமக்குஅரிது ஆகுக தில்ல; எமக்குஎம் பெருந்தோள் கணவன் மாய்ந்தென அரும்புஅற வள்இதழ் அவிழ்ந்த தாமரை நள்இரும் பொய்கையும் தீயும் ஓரற்றே!
வரி பொருள்
புறங்காட்டில் அமைந்த கரிய ஈமத்தீ உங்களுக்கு அஞ்சத்தக்கதாக இருக்கலாம்; ஆனால் என் பெருந்தோள் கணவன் இறந்துவிட்டதால், விரிந்த தாமரைகள் மலர்ந்த குளிர்ந்த ஆழ்ந்த பொய்கையும் அந்தத் தீயும் எனக்கு ஒரே தன்மையுடையவை என்று அவள் அறிவிக்கிறாள். கணவனை இழந்த பின் உயிர்வாழ்வுக்கும் தீப்புகுதலுக்கும் அவளது உணர்வில் வேறுபாடு இல்லை என்பதே உச்சக் கருத்து.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
முழுப் பொருள்
பூதபாண்டியன் இறந்தபின் தீப்பாய நினைத்த அவரது மனைவி பெருங்கோப்பெண்டை அரசியல் சுற்றத்தார் தடுத்து நாட்டை ஆளுமாறு வேண்டினர். ஆனால், கணவனை இழந்தபின் கைம்மை நோன்பின் துன்பவாழ்வை ஏற்க மறுக்கும் அவள், தன்னைத் தடுக்கிற சான்றோரை எதிர்த்து உரைக்கிறாள். கணவன் இல்லாத உலகில் குளிர்ந்த தாமரைப் பொய்கையும் ஈமத்தீயும் தனக்குச் சமம் எனும் கடுமையான உருவகம் அவளது ஆற்றாமையையும் உறுதியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
பாடியவர்
பூதப் பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு
ஔவை உரை, ஒல்லையூர் தந்த பூதபாண்டியன் இறந்தபோது அவரது மனைவி பெருங்கோப்பெண்டு தீப்பாய முனைந்ததாகவும், பாண்டிநாட்டைப் பாதுகாக்க அவள் அரசுகட்டிலேற வேண்டும் என்று சான்றோர் வேண்டியதாகவும் விளக்குகிறது. அவர்களின் வேண்டுகோளைத் தன் கணவனுடன் மறுமையில் இணைய விடாத தடையாகக் கருதிய அவளது வெகுளியும் துயரமும் இப்பாடலாக வெளிப்பட்டதாக உரை கூறுகிறது.
பாடல் விவரம்