நடுகல்லாகியும் இடங் கொடுத்தான்!

கோப்பெருஞ் சோழனின் நட்பு மரணத்தாலும் முடிவுறவில்லை என்பதை பொத்தியார் உருக்கமாகச் சொல்கிறார். வாழ்நாளில் பலர்க்கு அருள்நிழலாக இருந்தவன், வடக்கிருந்து உயிர் நீத்து நடுகல்லான பிறகும் தன் பழைய நண்பர்களுக்குப் பக்கத்தில் இடம் கொடுப்பவன் எனப் போற்றப்படுகிறான். உடல்–உயிர் உறவைப் போன்ற தொன்மையான நட்பின் ஆழமும், மரணத்தைத் தாண்டி நிலைக்கும் புகழும் இப்பாடலின் மையமாகின்றன.