நறுவீ·தமிழருவிபுறநானூறு
220 / 398
கையறுநிலை220

கலங்கனேன் அல்லனோ!

ஒரு வரியைத் தொட்டு அதன் பொருளைப் பார்க்கலாம்

பெருங்சோறு பயந்து, பல்யாண்டு புரந்த பெருங்களிறு இழந்த பைதற் பாகன் அதுசேர்ந்து அல்கிய அழுங்கல் ஆலை, வெளில்பாழ் ஆகக் கண்டு கலுழ்ந்தாங்குக்,
வரி பொருள்
பல ஆண்டுகள் பெருஞ்சோறு அளித்துப் பேணிய பெரிய களிறை இழந்த வருத்தமுள்ள பாகன், அந்த யானை தங்கியிருந்த கூடத்தில் அதன் கட்டுத்தறி வெறுமையாக நிற்பதைக் கண்டு கலங்குவது போன்ற துயர்நிலையைப் பொத்தியார் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
கலங்கினேன் அல்லனோ, யானே-பொலந்தார்த் தேர்வண் கிள்ளி போகிய பேரிசை மூதூர் மன்றங் கண்டே?
வரி பொருள்
பொன்மாலை அணிந்த, தேர்வண்மை கொண்ட கிள்ளியாகிய கோப்பெருஞ் சோழன் மறைந்தபின், பெரும்புகழுடைய பழைய உறையூரின் மன்றத்தை வெறுமையாகக் கண்ட நான் கலங்காமல் இருப்பேனா என்று பொத்தியார் ஆற்றாமையுடன் புலம்புகிறார்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
முழுப் பொருள்
கோப்பெருஞ் சோழன் உயிர்நீத்த பின் உறையூருக்குத் திரும்பிய பொத்தியார், அரசன் இல்லாத நகரின் மன்றத்தைப் பார்த்து ஆழ்ந்த துயருறுகிறார். பல ஆண்டுகள் அன்போடு பேணிய யானையை இழந்த பாகன் அதன் வெறுமையான கூடத்தைக் கண்டு அழுவது போல, நண்பனும் அரசனுமான கோப்பெருஞ் சோழன் இல்லாத உறையூரைக் கண்டு தாம் கலங்குவதாகப் பாடுகிறார். இழப்புக்குப் பின் இடங்களே நினைவின் சாட்சிகளாகி துயரத்தைப் பெருக்கும் கையறுநிலையைப் பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.
பாடியவர்
பொத்தியார்
ஔவை உரை, கோப்பெருஞ் சோழன் வடக்கிருந்தபோது பொத்தியாரும் உடன் உயிர்துறக்கச் சென்றதாகவும், கருவுற்றிருந்த மனைவி குழந்தை பெற்றபின் வருமாறு சோழன் அன்புடன் திருப்பியதாகவும் கூறுகிறது. பின்னர் சோழன் உயிர்நீத்ததும், அவன் இல்லாத உறையூரும் அரண்மனையும் பொத்தியாருக்கு பாழ்பட்டுத் தோன்றிய நிலையில் இப்பாடல் பாடப்பட்டது என விளக்குகிறது.
பாடல் விவரம்