நெஞ்சம் மயங்கும்!

கோப்பெருஞ்சோழனும் பிசிராந்தையாரும் நேரில் பழகாதிருந்தும் உயிரொன்றிய நட்பால் இணைந்திருந்த அதிசயத்தைப் பொத்தியார் பாடுகிறார். சோழன் தன் இறுதிக்காலத்தில் பிசிராந்தையார் வந்து சேர்வார் என்று உறுதியாக நம்பியதும், அந்த நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்காமல் பிசிராந்தையார் தொலைநாட்டிலிருந்து வந்து சேர்ந்ததும் புலவரை அளவில்லா வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றன. இத்தகைய நட்பையும் சான்றோர் மனத்தையும் பெற்ற வேந்தனை உலகம் இழந்தது பெரும் இரங்கத்தக்க இழப்பு என்பதே பாடலின் முடிவு.