அல்லற்காலை நில்லான்!

வடக்கிருந்து உயிர்துறக்கத் துணிந்த கோப்பெருஞ் சோழன், தொலைதூரப் பாண்டிநாட்டில் வாழும் பிசிராந்தையார் வரமாட்டார் என்று ஐயுற்ற சான்றோரிடம் தனது நண்பரின் உண்மையை உறுதியாகச் சொல்கிறான். செல்வக்காலத்தில் வந்து காணாதிருந்தாலும் துன்பக்காலத்தில் நண்பனை விட்டு அவர் நிற்கமாட்டார் என்பதே பாடலின் மையம். நேரில் காணாத நட்பாக இருந்தபோதும், துன்பத்தில் துணைநிற்கும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை இது வெளிப்படுத்துகிறது.