வருகென வேண்டும்!

பெருஞ்சித்திரனார் இளவெளிமான் அளித்த பரிசின் சிறுமையை மட்டும் குறை கூறவில்லை; அன்பும் மரியாதையும் இல்லாத கொடை பரிசிலரின் மானத்திற்குத் தகாது என்பதையே வலியுறுத்துகிறார். தம்மைக் கண்டும் முகமலர்ந்து வரவேற்காத இளவெளிமானின் பரிசை ஏற்காமல், ‘உலகம் பெரிது; நம்மைப் பேணுவோர் பலர்’ என்று தம் நெஞ்சைத் தேற்றி வேறிடத்துச் செல்ல முடிவெடுக்கிறார். கொடையின் அளவைவிட கொடுப்பவரின் அன்பும் பெறுபவரின் வரிசையை மதிக்கும் பண்பும் முக்கியம் என்பதே பாடலின் மையம்.