எத்திசைச் செலினும் சோறே!

அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி பரிசைத் தாமதித்தபோது, அவன் உண்மையான நோக்கத்தை அறியாத ஔவையார் வாயில் காவலனை நோக்கித் தம் மனக்கசப்பை வெளிப்படுத்துகிறார். தம் புலமை வெறும் உணவுக்காக ஒரே வள்ளலைச் சார்ந்ததல்ல; அறிவும் புகழும் உடைய நல்லோர் உலகில் இன்னும் உள்ளனர். திறமையான தச்சனுக்குக் காட்டெங்கும் மரம் கிடைப்பதுபோல், தம் கல்வியை எடுத்துச் செல்லும் எந்தத் திசையிலும் வாழ்வாதாரம் கிடைக்கும் என்ற புலவர் தன்னாண்மையே பாடலின் மையம்.