கலிகொள் புள்ளினன்!

வள்ளல்களையும் இரவலர்களையும் தனித்தனி உலகங்களாக அல்லாமல் ஒன்றையொன்று சார்ந்த உறவாக பெரும்பதுமனார் காட்டுகிறார். பழமரத்தைச் சூழும் பறவைகளைப் போல இரவலர்கள் கொடையுடையவரை நாடுவர்; வள்ளலின் வளத்தைத் தமது வளமாகவும், அவனது வறுமையைத் தமது வறுமையாகவும் ஏற்றுக்கொள்வதே அவர்களின் இயல்பு.