நல் குரவு உள்ளுதும்!

பரிசில் வழங்குவதில் தாமதித்த சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனை நோக்கி மதுரைக் குமரனார் புலவரின் மதிப்பீடு செல்வத்தின் அளவால் நிர்ணயிக்கப்படாது எனச் சொல்கிறார். பெரிய படை, யானை, தேர், வெண்கொற்றக் குடை ஆகிய அரசச் செல்வங்கள் இருந்தாலும் புலவரிடம் செய்ய வேண்டிய முறையை அறியாத வேந்தரின் செல்வத்தை அவர் மதிப்பதில்லை. அதற்கு மாறாக வறிய சிற்றூர் மன்னனாயினும் அறிவும் பண்பும் கொண்டு பாடறிந்து ஒழுகினால் அவனையே பெரிதும் மதிப்பார். அறிவுடையோரின் வறுமை, அறிவில்லாதோரின் செல்வத்தைவிட உயர்ந்தது என்பதே பாடலின் மையம்.