நறுவீ·தமிழருவிபுறநானூறு
178 / 398
வல்லாண்முல்லை178

இன்சாயலன் ஏமமாவான்!

ஒரு வரியைத் தொட்டு அதன் பொருளைப் பார்க்கலாம்

கந்துமுனிந்து உயிர்க்கும்யானையடு,பணைமுனிந்து, கால்இயற் புரவி ஆலும் ஆங்கண், மணல்மலி முற்றம் புக்க சான்றோர் உண்ணார் ஆயினும், தன்னொடு சூளுற்று உண்மென இரக்கும் பெரும்பெயர்ச் சாத்தன் ஈண்டோர் இன்சா யலனே ;
வரி பொருள்
கம்பத்தைக் கடிந்து நெட்டுயிர்க்கும் யானைகளும், பந்தியை வெறுத்துக் காற்றைப் போல் இயங்கும் குதிரைகளும் உள்ள மணல் நிறைந்த முற்றத்துக்குச் சான்றோர் வந்தால், அவர்கள் அப்பொழுது உண்ண மறுத்தாலும் ‘நீங்கள் உண்ணாவிட்டால் நானும் உண்ணேன்’ என்று தன்னுடன் சூளுறச் செய்து உணவுண்ணுமாறு வேண்டிக்கொள்ளும் அளவுக்கு கீரஞ்சாத்தன் எம்மைப் போன்றோரிடம் இனிய மென்மையுடையவன்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
வேண்டார் எறிபடை மயங்கிய வெருவரு ஞாட்பின், கள்ளுடைக் கலத்தர் உள்ளூர்க் கூறிய நெடுமொழி மறந்த சிறுபே ராளர் அஞ்சி நீங்கும் காலை, ஏம மாகத் தான்முந் துறுமே.
வரி பொருள்
ஆனால் பகைவர் எறியும் படைக்கலங்கள் கலக்கும் அச்சமூட்டும் போரில், ஊரில் வீரச்சொல் கூறியிருந்தும் போர்க்களத்தில் அதனை மறந்து அஞ்சிப் பின்வாங்கும் சிறிய பேராண்மையுடைய தன் வீரர்களுக்குக் காவலாக, கீரஞ்சாத்தன் தானே முன்னே சென்று நிற்பவன்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
முழுப் பொருள்
ஆவூர் மூலங்கிழார் கீரஞ்சாத்தனின் இரு முகச் சிறப்பைச் சுருக்கமாகப் புகழ்கிறார். விருந்தினரும் சான்றோரும் முன் அவன் மென்மையும் அன்பும் உடையவன்; அவர்கள் உண்ண மறுத்தாலும் அவர்களை வேண்டிக் கொண்டு உணவளிப்பவன். ஆனால் போர்க்களத்தில் தன் வீரர்கள் அஞ்சிச் செல்லும் வேளையில் அவர்களுக்கு அரணாகத் தானே முன் நிற்கும் வீரன். இனிய சாயலும் கடினமான தறுகண்மையும் ஒரே மனிதனில் இணைந்திருப்பதே பாடலின் மையம்.
பாடியவர்
ஆவூர் மூலங்கிழார்
ஆவூர் மூலங்கிழார், பாண்டியன் கீரஞ்சாத்தனை அவன் விருந்தோம்பும் மென்மையும் போரில் முன்னின்று தன் வீரர்களைக் காக்கும் தறுகண்மையும் இணைந்த தலைவனாகப் பாடுகிறார்.
பாடல் விவரம்