சாயல் நினைந்தே இரங்கும்!

நல்லியக்கோடனைத் தமக்குத் துணையாகப் பெற்றதே தம் விதியின் பெரும் நன்மை என்று நன்னாகனார் எண்ணுகிறார். அவனை எப்போதும் காணலாம் என்ற நெருக்கம் காரணமாக முன்பு அவனை நாடாமல் கழித்த நாட்களையே இப்போது வருந்துகிறார்; அவன் மென்மையான பண்பை ஒவ்வொரு முறை காணும் போதும் அந்த இழந்த காலம் நினைவுக்கு வருகிறது.