என் நெஞ்சில் நினைக் காண்பார்!

‘என் தலைவனாகிய ஆதனுங்கனே, வாழ்க!’ என்று புலவர் வாழ்த்துகிறார். தன் நெஞ்சத்தைத் திறந்து காண்பவர் அதனுள் ஆதனுங்கனையே காண்பர் என்கிறார். அவனை மறப்பது உயிர் உடலை விட்டு நீங்கும் காலத்திலேயே நிகழக்கூடும்; உயிரோடு இருக்கும் வரை மறவேன் என்ற ஆழ்ந்த அன்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

வெற்றிவேலும் விண்ணைத் தொடும் குடையும் கொடித்தேரும் உடைய மோரியர் தம் தேர்ச்சக்கரம் செல்ல மலைவழியை வெட்டிய செய்தியை உவமையாகக் கொண்டு, மலர்ந்த ஞாயிற்று மண்டலம்போல் பெருமை விளங்கும் ஆதனுங்கனைப் புலவர் போற்றுகிறார். நாள்தோறும் பலரைப் பாதுகாத்து அவர்களின் தேவையை ஏற்றுக் கொள்ளும் அறநிலையாக அவன் திகழ்கிறான் என்பதே நிறைவு.