வளைத்தாயினும் கொள்வேன்!

தம்பியால் நாடிழந்து காட்டில் வாழும் குமணனை நாடிய பெருந்தலைச் சாத்தனார், தன் இல்லத்தின் கொடிய வறுமையை நேரடியாக எடுத்துரைக்கிறார். சமைக்காத அடுப்பில் காளான் பூத்திருக்கிறது; பால் இல்லாத தாயின் முலையைச் சுவைத்து குழந்தை அழுகிறது; மனைவி கண்ணீருடன் துன்புறுகிறாள். இந்த நிலையைத் தீர்க்கக் குமணனையே நாடியதாகச் சொல்லி, கலைஞர்களின் வறுமையைப் போக்கும் கொடைமரபில் பிறந்தவன் என்பதால், தன் நிலையை அறிந்த பின் பரிசில் பெறாமல் திரும்பமாட்டேன் என்று உறுதியாகக் கூறுகிறார்.