போழ்க என் நாவே!

அனைவரிலும் முன்னே நினைக்க வேண்டிய ஆயை பின்னரே நினைத்தேன்; அதனால் என் உள்ளம் அழியட்டும், பிறரைப் புகழ்ந்த என் நாவு பிளந்துபோகட்டும், பிறர் புகழைக் கேட்ட என் செவி பாழூர்க் கிணற்றைப் போலத் தூரட்டும் என்று புலவர் தம்மையே கடுமையாக நொந்துகொள்கிறார்.

நரந்தைப் புல் மேய்ந்து குவளை மலர்ந்த சுனைநீரைப் பருகி தகரமர நிழலில் இணையுடன் தங்கும் கவரிமான்கள் வாழும் வானளாவிய இமயம் வடதிசையைத் தாங்குகிறது என்று சித்தரிக்கிறார்.

அப்படியே தென்திசையில் ஆய்குடி இல்லையெனில் இந்த அகன்ற உலகமே சமநிலை குலைந்து கீழ்மேலாகிவிடுமோ என்று ஆயின் குடியை இமயத்துக்கு நிகராக உயர்த்துகிறார்.