குதிரையும் உப்புவண்டியும்!

தீநீர்ப் பெருங் குண்டு சுனைப் பூத்த குவளைக் கூம்பவிழ் முழுநெறி புரள்வரும் அல்குல், ஏந்தெழில் மழைக் கண், இன் நகை, மகளிர் புன் மூசு கவலைய முள் முடை வேலிப், பஞ்சி முன்றில், சிற்றில் ஆங்கண், பீரை நாறிய சுரை இவர் மருங்கின், ஈத்திலைக் குப்பை ஏறி உமணர் உப்பு ஓய் ஒழுகை எண்ணுப மாதோ; நோகோ யானே; தேய்கமா காலை!

பயில் இருஞ் சிலம்பிற் கலை பாய்ந்து உகளவும், கலையுங் கொள்ளா வாகப்,பலவும் காலம் அன்றியும் மரம் பயம் பகரும் யாணர் அறாஅ வியன்மலை அற்றே

அண்ணல் நெடுவரை ஏறித், தந்தை பெரிய நறவின், கூர் வேற் பாரியது அருமை அறியார் போர் எதிர்ந்து வந்த வலம் படுதானை வேந்தர் பொலம் படைக் கலிமா எண்ணு வோரே.