சினமும் சேயும்!

போர்க்களத்திலிருந்து வீரக்கோலத்துடன் வந்த அதியமான், புதிதாய் பிறந்த தன் மகன் பொகுட்டெழினியைப் பார்க்கிறான். கையில் வேல், உடலில் வியர்வை, கழுத்தில் புதிய புண், முடியிலே வெட்சியும் வேங்கையும்—அவன் இன்னும் போரின் சூட்டிலேயே இருக்கிறான். பகைவரை நோக்கிய கண்களின் சிவப்பு மகனை நோக்கும் போதும் மாறவில்லை எனக் கூறி, தந்தைமைக்குள் நுழைந்த தருணத்திலும் அழியாத அவன் மறவீரத்தை ஔவையார் அரசவாகையாகப் புகழ்கிறார்.