வளநாடு கெடுவதோ!

பகைவரின் போர்ச் செருக்கை அடக்கி நுனி தேய்ந்த தந்தங்களையுடைய உன் யானைகள் வருவதைப் பார்த்த அரசர்கள், மதில்வாயில்களின் பழைய கதவுகளை மாற்றி வலுவான புதிய கதவுகளும் கணையமரங்களும் அமைக்கிறார்கள்.

போர்க்களத்தில் பிணங்கள் சிதையுமாறு மிதித்துச் சென்று குருதிக்கறை படிந்த குளம்புகளையுடைய உன் குதிரைகள் வருவதைப் பார்த்தவர்கள், காவற்காட்டின் வாயில்களை கவைத்த வேல்முட்களால் அடைக்கிறார்கள்.

பகைவரின் மார்பில் பாய்ந்து மீளாத உன் வேல்களைப் பார்த்தவர்கள் தம் கேடகங்களுக்கு புதிய காம்புகளும் கைப்பிடிகளும் பொருத்துகிறார்கள்; வாள்வடுக்கள் பரந்த உன் வீரர்களைக் கண்டவர்கள், அம்புகளைத் தூணியில் ஒடுக்கிக் கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.

வெண்சிறுகடுகைப் புகைத்துப் பாதுகாப்பு செய்ய முயன்றாலும் தடுக்க முடியாமல், வெளியில் நின்றே உயிரைக் கொண்டு போகும் கூற்றத்தைப் போன்றவன் நீ. ஆகையால் உன்னை எதிர்க்கும் வேந்தர்களின் வளமான வயல்களும் நீர்நிலைகளும் நிறைந்த நாடுகள் அழிந்து அவர்கள் இரங்கும் நிலைக்கு வருமோ என்று ஔவையார் கேட்கிறார்.