நறுவீ·தமிழருவிபுறநானூறு
90 / 398
தானை மறம்090

புலியும் மானினமும்!

ஒரு வரியைத் தொட்டு அதன் பொருளைப் பார்க்கலாம்

உடைவளை கடுப்ப மலர்ந்த காந்தள் அடைமல்கு குளவியடு கமழும் சாரல் மறப்புலி உடலின், மான்கணம் உளவோ?
வரி பொருள்
முறிந்த வளையலைப் போல் மலர்ந்த காந்தளும் குளவியும் மணக்கும் மலைச்சாரலில், சீறும் வலிய புலியை எதிர்த்து நிற்கும் மான்கூட்டம் ஏதும் உண்டோ என்று ஔவையார் கேட்கிறார். அதியமானை எதிர்ப்போரின் நிலை இதுவே என்பதற்கான முதல் உவமை இது.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
மருளின விசும்பின் மாதிரத்து ஈண்டிய இருளும் உண்டோ, ஞாயிறு சினவின்?
வரி பொருள்
வானெங்கும் பரவிய இருள் இருந்தாலும், ஞாயிறு வெம்மையுடன் எழுந்தால் அது நிலைத்திருக்குமா என்று இரண்டாவது உவமையை முன்வைக்கிறார். அதியமானின் எழுச்சிக்கு முன் பகைவரின் வலிமை இருளைப் போல் நீங்கிவிடும் என்பது கருத்து.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
அச்சொடு தாக்கிப் பாருற்று இயங்கிய பண்டச் சாகாட்டு ஆழ்ச்சி சொல்லிய, விரிமணல் ஞெமரக், கல்பக, நடக்கும் பெருமிதப் பகட்டுக்குத் துறையும் உண்டோ?
வரி பொருள்
பாரம் மிகுந்த வண்டி ஆழமாகப் பதிந்த பாதையிலும் மணலைச் சிதறச் செய்து கல்லைப் பிளந்து முன்னேறும் வலிய எருதுக்கு கடக்க முடியாத வழி உண்டோ என்று மூன்றாவது உவமையைச் சொல்கிறார். இடையூறை இடையூறாக எண்ணாத வல்லமை அதியமானுக்குரியது என்கிறார்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
எழுமரம் கடுக்கும் தாள்தோய் தடக்கை வழுவில் வன்கை, மழவர் பெரும! இருநில மண் கொண்டு சிலைக்கும் பொருநரும் உளரோ, நீ களம் புகினே?
வரி பொருள்
கணையமரம்போல் வலிமையான பெருங்கைகளும் தவறாத வன்மையும் உடைய மழவர் தலைவனே, நீ போர்க்களத்தில் இறங்கினால் உன் நாட்டுமண்ணைக் கைப்பற்றி ஆர்ப்பரிக்க வல்ல எதிர்வீரர் யாரும் உண்டோ என்று ஔவையார் நேரடியாகச் சவால் விடுகிறார்.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது
முழுப் பொருள்
அதியமான் போரில் இறங்கினால் எதிர்த்து நிற்க யாரும் முடியாது என்பதை ஔவையார் மூன்று வலிமையான உவமைகளால் விளக்குகிறார்: சீறும் புலியை மான்கூட்டம் தாங்காது; எழும் சூரியனை இருள் தாங்காது; வலிய எருதுக்கு கடினமான பாதையும் தடையாகாது. அவ்வாறே அதியமான் களம் புகுந்தால் பகைவர் நிலைக்கமாட்டார்கள். இது அவனைப் போர் செய்ய ஊக்குவிக்கும் தானைமறப் பாடல்.
பாடியவர்
ஔவையார்
ஔவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளை உரை, அடிக்கடி நிகழும் போர்களால் உயிர் மற்றும் பொருட் சேதத்தை எண்ணி அதியமான் தயங்கிய வேளையில், ஔவையார் அவனைப் போருக்குத் தூண்டிப் பாடியதாகச் சூழலை விளக்குகிறது.
பாடல் விவரம்