புற்கையும் பெருந்தோளும்!

நக்கண்ணையாரின் ஒருதலைக் காதலும் பெருநற்கிள்ளியின் போர்வீரமும் ஒரே பாடலில் இணைகின்றன. நாடிழந்து எளிய உணவு உண்டாலும் கிள்ளியின் வீரத்தோள் குன்றவில்லை; அவனை அருகில் கண்டும் சேர முடியாத நக்கண்ணையார் பசலையால் வாடுகிறார். போர்க்களத்தில் அவன் மள்ளர்களுக்கு கடினமான துறைபோல் இருப்பதைச் சொல்லி, வீரரையும் தன்னையும் ஒரேபோல் வருத்தும் தலைவனாக அவனைச் சித்தரிக்கிறார்.