உயிரும் தருகுவன்!

சோழன் நலங்கிள்ளி தனது பகைவனான நெடுங்கிள்ளியை எதிர்த்து போருக்கெழும் சூழலில் கூறிய வஞ்சினப் பாடல். பகைவன் பணிந்து வந்து கேட்டால் மரபுரிமை அரசையும் உயிரையும் தரத் தயார் என முதலில் தனது பெருந்தன்மையைச் சொல்கிறான். ஆனால் தன் ஆற்றலையும் தன்னோடு நிற்கும் வலிமைமிக்கோரின் ஆற்றலையும் இகழ்ந்து போர் தொடுத்தவன், தூங்கும் புலியை இடறிய குருடன் போல இனி தப்ப முடியாது என அறிவிக்கிறான். அவனை யானையின் காலடியில் அகப்பட்ட மூங்கில் முளைபோல் வருந்தச் செய்யாமல் விட்டால், தன் மாலை காதலற்ற பொதுமகளிரின் பொருந்தாத அணைப்பில் வாடட்டும் எனத் தன்னையே இழிவுறச் செய்யும் சூளுரையால் வஞ்சினத்தை நிறைவு செய்கிறான்.