வள்ளியோர்ப் படர்ந்து, புள்ளின் போகி,
‘நெடிய’ என்னாது சுரம்பல கடந்து,
வடியா நாவின் வல்லாங்குப் பாடிப்,
பெற்றது மகழ்ந்தும், சுற்றம் அருத்தி,
ஓம்பாது உண்டு, கூம்பாது வீசி,
வரி பொருள்
பரிசிலர் வாழ்க்கையைப் புலவர் விளக்குகிறார்: வள்ளல்களை நாடி பறவையைப் போல இடமிருந்து இடம் சென்று, தூரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் பாடி, பெற்றதைத் தாமும் சுற்றத்தாரும் பகிர்ந்து வாழ்வது அவர்களின் இயல்பு.
நறுவீ வாசிப்பு விளக்கம் · மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது