அருளும் பகையும்!

பிற உயிர்களின் துயரையும் நீக்கிய கருணைமரபின் வாரிசு நீ என அரசனின் மரபை நினைவூட்டி புலவர் அவனுடைய இரக்க உணர்வைத் தூண்டுகிறார்.

கொல்லப்படவிருந்த குழந்தைகள், அறிவால் உழைத்து வாழும் புலவர்களின் வறுமையை உணர்ந்து தமக்குள்ளதைப் பகிரும் கருணைமிக்க மரபைச் சேர்ந்தவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

யானையைப் பார்த்து அழுததையே மறந்து புதிய சூழலை அறியாமல் மன்றத்தை நோக்கும் சிறுவர்களின் அறியாமையை அரசன் முன் நிறுத்துகிறார். இதைக் கேட்ட பின்னும் விரும்பினால் செய் என்ற இறுதி சொல், தீர்ப்பை அரசனின் மனச்சாட்சிக்கே ஒப்படைக்கிறது.