இறைவனின் திருவுள்ளம்!

மணமிக்க கொன்றைப் பூவைத் தலையிலும் மார்பிலும் அணிந்தவர்; வெண்மையான எருதை ஊர்தியாகவும் கொடியின் அடையாளமாகவும் கொண்டவர். கறைபட்ட கழுத்தையே அணிகலனாக ஏற்ற அவரது சிறப்பை மறை ஓதும் அந்தணரும் போற்றுகின்றனர். பெண்ணுருவைத் தம்மில் ஒரு கூறாகக் கொண்டவர்; அதனைத் தம்முள் அடக்கினாலும் அந்த ஒருமை நீங்குவதில்லை. நெற்றியில் பிறையை அணிந்தவர்; அந்தப் பிறையும் தெய்வக் கணங்களால் போற்றப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களுக்கும் அரணாக விளங்கி, நீர் வற்றாத கரகத்தை ஏந்தி, தாழ்ந்த சடையால் பொலியும் அருந்தவத் தோற்றமுடைய இறைவனை இப்பாடல் வாழ்த்துகிறது.